contact

Intossicazione alimentare

06-04-2014

Tijdens mijn studie Romaanse Talen en Culturen aan de Rijksuniversiteit Groningen win ik een beurs en mag ik een maand lang op kosten van de Italiaanse staat in Florence studeren. De periode eraan voorafgaand is ietwat hectisch want ik heb 9 tentamens in relatief korte tijd, maar op een vrijdag is het dan zover: samen met een studiegenoot/vriendin stap ik op het vliegtuig. We betrekken een kamer in een appartement vlak naast de dom en de school en toch komen we eigenlijk elke ochtend net te laat.
Het eerste weekend ontdekken we een supermarkt waar we vanaf dat moment onze boodschappen halen om gezellig te gaan koken in de gezamenlijke keuken. Die eerste week gaat alles volgens plan en vermaken we ons uitstekend, maar in de tweede week gaat het echter volledig mis. Ik voel me van de een op de andere dag enorm beroerd en kan niet naar school. Omdat wij via een vriendin de directeur van de school iets beter zijn leren kennen, komt hij persoonlijk poolshoogte nemen. Hij heeft medicijnen meegenomen en dringt erop aan dat ik ze inneem, ‘ma prima devi mangiare qualcosa - maar eerst moet je iets eten’. Mijn opmerking dat dat geen goed idee is, wordt in de wind geslagen. Ik eet dus braaf een cracker en sla vervolgens twee pillen achterover. De directeur, die op een stoel naast mijn bed zit, kijkt zeer tevreden en vraagt: ‘Allora, ora come stai - nou, hoe gaat het nu met je?’ Mijn antwoord wordt gesmoord in een golf braaksel die deels op mijn bed en deels op zijn schoot beland. Einde bezoek!
Twee weken lang kan ik niet naar school. Er komen twee artsen langs. De eerste geeft medicijnen waar ik zwaar allergisch voor blijk te zijn. De tweede arts windt zich daar enorm over op. Achteraf terecht. De huisarts in Nederland zei dat het betreffende middel in Nederland al jaren niet meer gegeven werd vanwege de zeer ernstige bijwerkingen. Na twee weken knap ik wat op en kan ik toch nog de laatste week naar school en de eindtoets maken. Mijn studiegenoot had namelijk heel goede aantekeningen gemaakt zodat ik tussendoor toch nog een en ander van de cursus had opgepikt..

Als de maand school voorbij is neem ik vanuit Florence de trein naar Gioia Tauro waar mijn neef en mijn nonno - opa - mij opwachten, ondanks het feit dat ik gezegd had dat mijn bezoek een verrassing was voor nonno ...
Na twee dagen gaat het weer mis, waarschijnlijk doordat ik nog verzwakt ben, ander voedsel eet en het klimaat in het zuiden toch iets anders is. En dan is daar het magische woord: pun-tu-ra - in-jec-tie! Ik weet niet hoe het in het noorden van Italië is, maar in het zuiden heeft ieder huishouden een apotheek om ‘u’ tegen te zeggen, met injecties tegen elke denkbare kwaal. Tegenspraak wordt niet geduld. Mijn tante zal mij wel even een prik in mijn bil geven. Denkend aan mijn moeder die verpleegkundige is, vraag ik mijn tante: ‘Weet je wel waar je moet prikken? Wie heeft jou dat eigenlijk geleerd?’. Ze weet het precies, een vriend heeft haar verteld waar ze moet prikken. Jaja ... Anderhalve dag lang heb ik een heel pijnlijke bil en voel ik me nog net zo beroerd als voor die tijd. ‘Un’altra puntura - nog een prik’. Geen sprake van!! Deze keer heb ik nonno aan mijn zijde. Langzaam herstel ik, maar eenmaal thuis in Nederland schrijft de huisarts mij toch een medicijn voor dat ik nog 3 maanden moet innemen.
Intossicazione alimentare - voedselvergiftiging, mijn allereerste ooit!

Ps. Wil je weten waar ik in Florence studeerde, klik dan hier voor meer info.


reageer

Naam

Antispam (vul hier 'ja' in)


12-04-2014 - 12:09:02

Susan Polman

Wat een beeldend verhaal! :-)

De 'punture' zijn ook in het medisch circuit niet weg te denken, geloof ik, want na een 'lussazione spalla' op de skipiste in de Dolomiti werd ik afgevoerd naar een kleine dokterspost, waar hij hardhandig gezet werd. Vervolgens vroeg een verpleegkundige of ik mijn broek even naar beneden wilde doen. Ze dacht waarschijnlijk dat ik het niet verstond ipv niet begreep, dus voor ik het wist regelde ze het zelf en zat er een spuit in mijn bil... Ze wilden niet zeggen wat erin zat, maar effectief tegen de pijn was het wel!


10-04-2014 - 10:17:59

Gerard

Ik heb met plezier je blog gelezen.


08-04-2014 - 10:53:58

Ach wat spijtig voor je, had zo mooi kunnen zijn. Gelukkig toch een beetje familietroost.


07-04-2014 - 23:55:11

Dolf

Quanti anni avevi ai tempi?

La prossima volta a Firenze mangia da Enoteca Picchiorri.

Affettuosi saluti,

nonno Dolf


07-04-2014 - 14:53:40

Sylvia

Een ervaring om nooit te vergeten! Goed dat je toch nog die toets hebt kunnen maken. Wat schrijf je leuk trouwens, je ziet het gewoon voor je.
Blij dat je wel helemaal genezen bent!


07-04-2014 - 13:35:42

Letty

Wel heel zielig hoor, Rosanna, moederziel alleen en dan belaagd worden door enge mensen met pillen en naalden......stiekem erg van je verhaal genoten...


07-04-2014 - 13:13:51

Fieke

Ciao cara Rosanna, 

Ik herinner me het als de dag van gisteren...  Het waren waarschijnlijk de funghi toch? 

Voor mij - je studiegenoot/vriendin - was het ook een heftige ervaring. Een zieke vriendin is al vreselijk. Vooral de allergische reactie was eng.

Daar kwam nog bij dat jij degene die was die altijd moeiteloos het woord deed. Ik had dan wel een goede basiskennis van de taal, maar kwam voor het eerst in Italië en durfde amper te spreken. En toen moest ik opeens veel gaan regelen, de artsen en de schooldirecteur gaan bellen. Dit was dan ook mijn vuurdoop. En volgens mij ben ik daar uiteindelijk aardig doorheen gekomen en hebben we samen best heel wat bijgeleerd - e ci siamo divertite un sacco nonostante tutto!

Abbracci e buon lavoro,

Fieke


07-04-2014 - 13:06:50

Roger Visser

Leuk verhaal Rosanna! Weten waar je studeerde?? Liever waar je de boodschappen hebt gehaald! ;-)


07-04-2014 - 12:29:32

Jacqueline Levisson

Che dolce, la storia ma anche patetica

Lieve groet!


06-04-2014 - 21:57:48

Djoke

Je bent een geboren vertelster!!


06-04-2014 - 16:25:24

Giampiero

Voedselvergiftiging in Italië?? Zeker zelf gekookt

ItalRosa op twitter
Maak je eigen website maken