contact

Un bell'incontro

06-07-2014

Ik loop door het dorp waar mijn vader woonde toen hij mijn moeder leerde kennen en waar ik vroeger menig zomer doorbracht en nu nog doorbreng. Het is mijn tweede thuis. Het oude centrum is een middeleeuws dorp en dus verandert er al eeuwen niets, hooguit staat er hier eens wat leeg en wordt er daar wat gerestaureerd. Hoewel ‘wat gerestaureerd’ eigenlijk geen recht doet aan de huidige staat van de oude kern van het dorp: prachtig gerestaureerd in de meest verschillende kleuren met her en der een fabelachtig uitzicht op zee.

Op een avond loop ik over het pleintje waar het huis staat waar ik veel uurtjes heb doorgebracht. Vlakbij het huis zitten op een stenen bankje twee vrouwen. Ik schat ze 80-plus en 60-plus; zo te zien een moeder en haar dochter. Ik groet ze, loop door, maar twijfel: ‘Zal ik het vragen of toch niet?’ Ik loop weer terug en vraag of ze in het dorp wonen. Het oude dametje woont er al haar hele leven en haar dochter heeft er haar jeugd doorgebracht. Ik ben benieuwd naar wat ze kunnen vertellen over mijn familie en ga gezellig naast hen zitten. Zonder dat ze weten wie ik ben, volgt een heerlijk half uur waarin ze vertellen over mijn ooms en tantes, wat ze deden, wat ze doen, wie nog leeft, wie is gestorven. Oh ja, dan had je ook nog Vincenzo; hij ontmoette een Nederlandse vrouw en is geëmigreerd naar Nederland. Meer wisten ze niet over hem te vertellen. Een excellent moment om te verklappen wie ik was: ‘Sono la figlia di Vincenzo - ik ben de dochter van Vincenzo.’ De oude dame was zichtbaar geroerd, klapte in haar handen en hield ze voor haar gezicht: ‘Ma guarda un po' - maar kijk nou toch.’
Ik had beide dames nooit ontmoet, ik kon het me tenminste niet herinneren, maar in dat korte gesprek voelden we ons op een of andere manier toch met elkaar verbonden en voelde ik me nog meer thuis dan anders in mijn vaderland.
We kletsten nog wat over mij en mijn bezigheden en namen toen afscheid van elkaar.

Komende zomer zal ik weer heerlijk slenteren door de smalle straatjes van Cervo, zitten op de trap voor de kerk van Giovanni Battista en veelvuldig genieten van het uitzicht, een drankje doen op het terras van Bellavista, eten in de tuin van A Veggia Baracca en natuurlijk weer even zitten op dat ene bankje.
Wie weet kom ik een bekende tegen.

Buona estate a tutti.


reageer

Naam

Antispam (vul hier 'ja' in)


08-07-2014 - 09:21:11

Marleen

Hi lieve Roos,

Een heel mooi en ontroerend verhaal!


07-07-2014 - 23:51:13

Mooi stuk. Ma, alla mia insegnante vorrei dire: "In italiano!" :-)))


07-07-2014 - 21:08:12

Mireille

Una bella storia!

Tuo padro mi aveva consigliato di andare a Cervo.
Era veramento un villaggio bellissimo e anche romantico.
We zijn toevallig langs het oude huis van jouw vaders familie gelopen naast de winkel met houten speelgoed.

Anche a voi due delle belle vacanze in Liguria.


07-07-2014 - 19:57:32

Mirjam en Piet

O Rosanna ik zie je daar zo zitten en wat kan je het smakelijk vertellen.....ik zou er wel zo heen willen.

Fijne vakantie!


07-07-2014 - 17:46:18

Dolf

Ciao cara Rosanna,

Toch wel heel bijzonder, dat je van  'Vaderland' en... 'Moederland' kunt spreken! Maar je Afrikaans avontuur kennende, weet ik dat er voor jou eigenlijk maar één land bestaat: IL MONDO! En op deze wereld zeg je met Schiller: noi tutti siamo sorelle e fratelli. Beethoven heeft dit nog eens, terwijl hij al doof was, schitterend onderstreept in zijn 9de symfonie.

Con affettuosi saluti da La Villa in Badia.  


07-07-2014 - 09:49:42

Roger

Terug naar de roots, heel mooi blog en idd ontroerend!


06-07-2014 - 20:52:56

Djoke

Heel mooi en ook ontroerend!

ItalRosa op twitter
Maak je eigen website maken